Liefde sterker dan de dood (4/5)
Die persoonlijk doorleefde doodservaring is op een ander vlak fundamenteel. Zij doet ons inzien dat wij het niet zijn die ons terug tot leven roepen. Het herleven wordt ons geschonken. “Vanavond nog ben je met Mij…”, zei Jezus tot zijn medegekruisigde. Het wordt ons geschonken met die zekerheid : ‘ik ben niet meer alleen om verder te sukkelen…’
Hierin juist verschilt zij van de kick-ervaring. Deze grensoverschrijdende ervaring waaraan de postmoderne mens verslaafd geraakt, orchestreert hijzelf, om zichzelf het bewijs te geven dat hij niet ondergaat in de stroom van de gebeurtenissen. Het is een momentane bevestiging van het onverzekerde ‘ik’, een individuele en voor mezelf geldende identiteitsaffirmatie (zie L. Boeve, Onderbroken traditie, pp. 70-73).
Dat herleven wordt ons geschonken, zeiden we, en wel zo: het zal ontkiemen juist vanuit die plaats in ons hart waar wij ooit gekozen hebben voor de liefde, waar wij ruimte hebben gemaakt voor ’n stukje eeuwigheid. Wachten, hopen op herleven, is dan ook die plaats blijven koesteren.
Wauthier de Mahieu sj
