Deze reclameboodschap is niet politiek correct. Zo zijn er meer.
Er zit echter een interessante dynamiek doorheen verweven: dit jongetje leert te luisteren naar zijn verlangen.
Zijn moeder leert hem om melk te drinken. De gewoonte om te gehoorzamen aan mama is eerst sterker dan zijn opkomend verlangen om iets anders te drinken. De ervaring met de kapster maakt dat hij zijn ontluikend persoonlijke verlangen – hoe banaal ook – leert ernstig te nemen.
Herken jij daar iets van in je eigen leven? Het spanningsveld tussen wat hoort en wat je eigenlijk verlangt? Hoe ga je daar mee om? Zijn er ervaringen geweest die je stappen hebben doen zetten in deze?
