Er is honger; veel honger. Er is verlangen naar authenticiteit en betrokkenheid. Wie is God, en, vaak met meer schroom, wie is Jezus? Er is vraag naar duidelijkheid en tegelijk respect voor de persoonlijke zoektocht. Jongeren of ouderen, we zijn schatplichtig aan dezelfde cultuur.
Eigen aan jongeren lijkt mij een grote openheid en onbevangenheid. Alles is mogelijk. De beperkte ervaring kan maken dat er weinig kritische afstand is of dat het deur plots kan dichtgaan. De vreugde en de vervulling als iets van het mysterie wordt gesmaakt kunnen des te intenser zijn.
Wat mij treft bij de oudere zusters is dat hun lange ervaring hen kan toelaten om van alle hout pijlen te maken. Er kan een kwaliteit van luisteren en voelen bestaan die zelf in onhandige of gebrekkig uitgedrukte bewoordingen de sporen naar verborgen parels weet te ontdekken. De vertrouwdheid met het spirituele discours kan ook leiden tot een relatieve immuniteit tav wat anders is dan het vertrouwde of verwachte.
Jong of oud, we blijven zoekende en tastende mensen. Groot en klein tegelijk tov de oneindigheid van God.
