Geloven dat wij allemaal geroepen zijn heeft diepgaande gevolgen voor ons dagelijks leven. Als je aanvaardt wat Vaticanum II noemde “de universele roeping tot heiligheid” dan zal dat zelfs de meest verborgen momenten van je leven bezielen.
De universele roeping tot heiligheid is een uitnodiging om onszelf te zijn. Het is ook een uitnodiging ons te herinneren aan de sacramentaliteit van het dagelijkse leven en ons bewust te worden van het grote doel dat God heeft vastgelegd voor ons: heiligheid.
Het is wat de heiligen begonnen te beseffen, soms heel plots, soms in de loop van vele jaren, of ze nu geboren waren in de eerste eeuw in Palestina, in de dertiende eeuw in Frankrijk of in de twintigste eeuw in Amerika. Of ze nu leefden in een rustig slotklooster in Lisieux, in een eenzame woestijntent in Marokko, of in het grootse pauselijk paleis in het Vaticaan. Of ze nu werkten met de armsten onder de armen in Calcutta, met de pestlijders in Rome of met de heidenen in Klein-Azië. Of ze nu vroeg in hun leven onder een ziekte bezweken, gemarteld werden in de Middeleeuwen of stierven na een lang en gezond leven.
De roep naar heiligheid is een uitnodiging tot vriendschap met God. Het is een oproep die de levens van heiligen omvormde tot een gave aan die Ene wiens liefde hen in het leven riep.
De uitnodiging tot heiligheid is een levenslange roep dichter bij God te komen die niets liever heeft dan ons te ontmoeten zoals wij zijn en als de heiligen die we bedoeld zijn.
James Martin SJ
