Door het feit dat geloven vandaag moeilijk is, neigen de gelovigen ertoe om zich toe te leggen op de fundamentele geloofsinhouden van het christendom. De perifere aspecten zullen minder en minder belangrijk worden. Tegelijkertijd verbeteren de perspectieven voor het oecumenisme. De grote uitdaging is thans gemeenschappelijk voor al de christelijke Kerken en gaat over het antwoord dat we moeten geven aan de vragen van onze tijdsgenoten. Dit betekent geenszins dat Rahner de taaiheid wil ontkennen van de historische geschillen tussen de Kerken. Maar hij wil zich niet al te zeer concentreren op problematieken van de 16de eeuw die weinig vandoen hebben met de problemen waarmee wij thans geconfronteerd worden.
Om die reden meent Rahner dat de verdeeldheid van de christelijke Kerken niet meer te rechtvaardigen is. Hij meent dan ook dat de Kerken zozeer naar mekaar aan het toegroeien waren, dat eenheid een reële mogelijkheid geworden is. Als voorwaarde hiertoe stelt hij dat geen enkele Kerk het dogma van de andere zou verwerpen en dat geen enkel dogma – gedefinieerd na de apostolische geloofsbelijdenis en de concilies van Nicea en Constantinopel – door de ene Kerk aan de andere zou worden opgelegd. Vermits het dogma geen onoverkomelijke problemen oplevert, is er enkel nog inertie van de mensen die moet overwonnen worden.
