Het grootste deel van mijn tijd gaat op aan de studie Arabisch. 4,5 klas uur per dag met zo’n 4 uur huiswerk, 5 dagen per week, 8 weken lang. Ik ben hier om de taal te leren en dit is een goede manier om dat te doen.
Het meest interessant in mijn lessen zijn mijn medestudenten. Ik ben een van de weinigen die geïnteresseerd is in de taal uit religieuze motieven, en die Arabisch willen leren om de Qur’an beter te kunnen verstaan en zo tot een beter begrip te komen van Islam. Het grootste deel zijn Amerikanen die geïnteresseerd zijn in de regio en hopen te werken voor de Amerikaanse overheid nadat ze afstuderen. Ze specialiseren zich in terrorismebestrijding, nationale veiligheid, dat soort dingen.
Razend interessant maar het benadrukt maar weer eens waar het Midden-Oosten nu om bekend staat. Oorlog, gevaar, geweld, terrorisme, alles wat met de dood te maken heeft. Een dergelijke blik is te beklemmend. Men vergeet de rijke cultuur en geschiedenis van de regio. Maar meer nog, het gevaar dreigt dat men de Arabier reduceert tot een gevaar en vergeet dat zij ook mensen zijn.
