Ik geef toe dat ik de neiging heb mij wat onhoffelijk uit te laten over onderwerpen als hoge ouderdom, vieringen van vijftig jaar huwelijk, of nieuw geboren baby’s. Het is niet zo dat ik daarvoor geen belangstelling heb of kan tonen. Maar ik heb het echt moeilijk met al die uitroepen van ha! en ho! Die dingen maken toch maar gewoon deel uit van het leven, nietwaar? Iedere dag worden er baby’s geboren! Mensen zijn nu eenmaal in staat om hun vijftigste of soms zelfs hun negentigste verjaardag te vieren.
Intussen ben ik tot het besef gekomen dat deze ogenblikken waarvoor ik nogal vlot over heen ga, eigenlijk de mirakels zijn van ons leven van iedere dag.
Ja, geboorte en ouderdom mogen nog zo gewoon zijn, maar net in het gewone laat God zich kennen. Wat wij zouden moeten vieren is de ontzagwekkende mogelijkheid voor een mens om 100 jaren lang te kunnen leven, een hele eeuw geschiedenis te mogen meemaken. Wij zouden God moeten prijzen en loven voor het mirakel hoe in negen maanden tijd een verbazingwekkend en uiterst ingewikkeld organisme met bewustzijn gevormd kan worden. Ondanks het feit dat deze dingen gewoon blijven doorgaan, toch dragen ze in zich een duidelijk mirakel-karakter, en dat pakt ons. Of dit zou het toch moeten doen.
Andy Otto
