2 min

Ver van de boom: een onvermoede – en politiek niet correcte – bron van liefde

In zijn boek Far from the Tree (Ver van de boom) onderzoekt Andrew Solomon de reacties van ouders wier kinderen lijden aan ernstige vormen van invaliditeit. De overheersende indruk is dat deze ouders in een toestand van ‘chronisch verdriet’ leven. Maar hij ontdekt ook dat bij hen de kracht om zich te herpakken het telkens weer haalt. Een moeder ergerde er zich over dat iedereen die zij kende dacht dat zij een tragisch bestaan leidde. In feite was zij gelukkiger dan die anderen zich konden inbeelden of zouden willen toegeven. Studies tonen aan dat de meeste ouders met een kind met een fysische of mentale beperking de ervaring hebben dat zij het in het leven even goed klaar wisten te spelen als de meerderheid van de andere families, en dat zij, als zij aan hun kinderen denken, zich veeleer gelukkig dan droevig voelen.

Zonder uitzondering zeggen ze dat ze, als gevolg van hun eigen ervaring, gegroeid zijn in het kunnen meevoelen met anderen. Een moeder schreef een gepassioneerd boek over de mooie momenten die zij telkens weer mocht ervaren als zij dacht aan haar zoon met het Down syndroom. Een andere schreef over haar leven met haar autistische dochter, vijftien jaar lang: ‘Had ik mogen kiezen deze ervaring aan te nemen of te weigeren, dan zou ik ze met beide handen hebben aangegrepen, omdat het een onvoorstelbaar leven van liefde is geworden.’

De menselijke geest blijkt te beschikken over een vermogen tot onbegrensde liefde. Wellicht is dit niet zo verwonderlijk als wij geloven dat God onbegrensde liefde IS, en dat wij inderdaad naar zijn beeld zijn gemaakt. Wij beschikken over het vermogen om iedere hoogte en diepte van de liefde te bereiken. Laten we de uitdagingen van het leven dan ook met liefde beantwoorden.

Zo kan het beste in ons tot volle bloei komen.

Brian Grogan sj