De sessie ging door in Fatima, het Portugese Lourdes. Eergisteren, op Palmzondag, kwamen de autocars hier al van ’s morgens vroeg aan. Hele families, vaak van het platteland kwamen naar de viering en namen vervolgens de tijd om uitgebreid te picknicken onder de olijfbomen. Ook talrijke zwarte bedevaarders, uit de Kaapverdische eilanden.
Portugal is een land waar ook de expliciet christelijke traditie deel uitmaakt van de gemeenschappelijke cultuur. Niet alleen op het platteland trouwens. Samen met de Zuiderse warme harten, geeft dit een menselijkheid en een hartelijkheid waar ik als Noordeuropeaan niet ongevoelig voor ben.
Je merkt dat de crisis hier overal achter het hoekje meekijkt. Ook de solidariteit. Het sterke sociale weefsel van Portugal (in het bijzonder familie en parochie) functioneert als vangnet en zal dit in de nabije toekomst nog veel meer moeten doen.
