Zodra de lente duidelijk haar intrede heeft gedaan, begin ik onmiddellijk te denken aan de schoonheid van Gods schepping. Niet alleen aan de schoonheid van de natuur, maar ook aan de schoonheid die mensen elkaar laten ervaren.
Ik heb vrienden – hun leeftijd of verdere context heeft geen belang – die schoonheid in mijn leven brengen. Architectuur, burgerlijke of kerkelijke, laat mij niet onberoerd. Net zoals alle andere kunsten. Gods schoonheid is overal te vinden – in de oude man die de hand van zijn kleindochter stevig vasthoudt als ze zich klaar houden om de straat over te steken. In de delicate aanpak van de verpleegster die een patiënt helpt een bad nemen. In de vrouw die zich naar haar tweede baan haast opdat zij en haar gezin het hoofd boven water zouden kunnen houden.
Waarom kan ik die dingen niet het hele jaar door zo zien? Paul Brian Campbell sj
