Zo is er die gemeenschap van een 20-tal, vaak wat oudere jezuïeten. De overste vond het een prima idee, maar nogal wat van de medebroeders hadden vragen. Na uitvoerige onderscheiding, gebed en overleg werd besloten om het een kans te geven en drie vluchtelingen op te nemen.
De ongebruikelijke gasten spraken maar een mondvol Spaans. Aan tafel begon men daarom geleidelijk aan trager, duidelijker en ook iets luider te spreken. Zo konden de nieuwe bewoners alvast iets begrijpen. Aan tafel zaten uiteraard ook de oudste medebroeders. Sommigen onder hen hadden met de jaren gehoorproblemen ontwikkeld. Beetje bij beetje hadden zij daardoor afgehaakt van de tafelgesprekken en eigenlijk ook van het gemeenschapsleven. Tot hun verbazing konden zij het gesprek opnieuw volgen. En ja hoor, geleidelijk aan begonnen zijn terug aan te sluiten bij het ruimere gemeenschapsleven.
Meer evangelisch leven komt iedereen ten goede …
