Het spreekt voor zich dat deze toch wel heel ingrijpende veranderingen ook hun weerslag hebben op het leven van de christelijke geloofsgemeenschappen. Het hoeft niet te verwonderen dat de protestantse geloofsgemeenschappen heel snel het internet hebben ontdekt. Hun horizontale communicatie- en organisatiecultuur sluit naadloos aan bij de eigen netwerk-logica van het internet. Ook de traditionalistische groepen hebben snel de weg naar het internet gevonden. Enerzijds kregen zij geen toegang tot de bestaande communicatiekanalen van de Kathlolieke Kerk. Anderzijds beschikten zij maar over beperkte financiële middelen. Het opkomende internet was en is dan ook een gedroomd medium voor hen, zowel voor de interne als voor de externe communicatie.
De katholieken, daarentegen hebben er langer over gedaan om de mogelijkheden van dit nieuwe medium ten volle naar waarde te schatten. De hiërarchische cultuur die de Katholieke Kerk kenmerkt is hier zeker niet vreemd aan. Zo herinner ik mij discussies omtrent de vraag of er geen principiële problemen waren met blogging. Immers, in tegenstelling tot een klassiek tijdschrift is er bij bijdragen op een blog de facto geen hiërarchisch toezicht. De mogelijke “censuur” door een redactiecomité vloekt met het medium dat gekenmerkt wordt door snelheid en persoonlijk karakter.
