Een jaar geleden kreeg ik een telefoontje. Of ik het een goed idee vond om een retraite te geven in een abdij, aan 5 bekende Nederlandse jonge vrouwen, en wel voor de televisie. Mijn reactie was meteen enthousiast. We zijn niet bedrogen uitgekomen. Voor mij is deze televisieserie een van de sterkere ervaringen uit mijn apostolisch leven geworden die mij, tot op vandaag, veel hoop en enthousiasme geeft. Waarom?
Ervaring van inculturatie en creativiteit
De geschiedenis van het christendom is er een van inculturatie, vernieuwing en creativiteit. Ik hield het niet voor mogelijk dat het televisiegenre van de reality-televisie een geschikt medium zou zijn om te evangeliseren. Wel ik heb mijn mening moeten herzien.
De Evangelische Omroep heeft van deze 100% spontane en authentieke opnames spannende en humoristische realitytelevisie gemaakt met daardoorheen enkele christelijke, evangelische draden geweven. Honderdduizenden mensen hebben ernaar gekeken. Mensen waarvan maar weinigen tot onze klassieke kerkgangers behoren. Mensen die niet bereid zijn om te luisteren naar de pastoor of naar de dominee. Maar die wel benieuwd zijn naar hoe hun gelijken-rolmodellen zo’n spiritueel avontuur aangaan en daar heel wat uit opsteken. Totaal ongezien en ongebruikelijk.
Letterlijk grensverleggend, en wel in driedubbele zin.
ð Met dit initiatief zijn we, qua doelpubliek, naar de grens van de kerken getrokken, en zelfs over die grenzen heen gegaan.
ð Bovendien hebben we ook een aantal taboes doorbroken: geestelijke begeleiding voor de camera … Stel je even voor. Ok, met duidelijke afspraken en een ploeg van televisietechnici die allen zelf belijdende christenen waren en het avontuur van binnenuit meevolgden. Maar toch, echt wel grensverleggend. Of nog, Geestelijke Oefeningen voor mensen die zichzelf niet of nauwelijks als christen beschouwen. Geen taboes doorbreken om taboes te verbreken. Wel omdat het ons duidelijk leek dat dit het was wat de Geest ons vroeg te doen.
ð Ten slotte ging het over een samenwerking tussen orthodoxe protestanten (EO) en de jezuïeten. Wie iet of wat vertrouwd is met kerkgeschiedenis, weet hoe grensverleggend dit is. Maar dat is het toch waar onze paus ons toe oproept?
