De sterkste en blijvend vreugde schenkende ervaring van dit jaar was veruit de verkiezing van Paus Franciscus en de wijze waarop hij, vanaf zijn eerste publieke optreden, zich meteen gepositioneerd heeft. Ik zou hieromtrent twee dingen willen zeggen.
a. Het vermogen tot zelfvernieuwing van de Kerk
Franciscus, de man van de nederigheid
Nederigheid betekent dat je niet jezelf centraal stelt (hoogmoed), maar wel God. Benedictus heeft de voorzet gegeven door af te treden. Niet zijn persoontje was het belangrijkst. Wel de dienst van de Kerk en de mensheid. Alvorens zijn eerste publieke daad (zegen) als paus te stellen, heeft Franciscus het volk gevraagd om voor Hem te bidden, meer in het bijzonder om Gods zegen te vragen over hem. Zo heeft Franciscus, van bij het allereerste begin, zijn pontificaat onder het teken van de nederigheid geplaatst. Zoals de psalm 131 het zingt: “alles verwachten van Hem”.
Dit stelt ook aan ons de steeds weerkerende vraag naar onze nederigheid. Wie willen wij dienen? Hoe vrij staan wij tav van onze eigen hoogmoed en nood aan erkenning en bevestiging? Zij wij bereid, dag in dag uit, om onszelf kleiner te maken opdat Hij groter zou mogen worden, bij de anderen en bij onszelf.
De nederigheid is niet voor niets de basisdeugd van de christen. En, net zoals het Evangelie, is ze niet overdreven populair.
