Zo radicaal als hun levensvorm is, zo talrijk trekken ze jonge vrouwen aan. Deze tamelijk recente congregatie telt al enkele tientallen gemeenschappen, verspreid over de hele wereld. In augustus organiseren ze een stage van een hele maand voor geïnteresseerden. De zusters verwachten zo maar eventjes 70 meisjes. Uit de hele wereld, weliswaar. Maar toch, 70 is nog meer dan ze zelf verwacht hadden.
We hebben samen de eucharistie gevierd, en daarna samen getafeld. Zoals 10 jaar geleden, bij de geloftenviering, viel me ook deze keer de diepe vreugde op bij zuster Mia. Ook trouwens bij de priorin die mij een rondleiding gaf.
Grote soberheid, eenzaamheid, stilte, studie, eenvoudige handenarbeid en veel gebed. “Alles verwachten van Hem. Nu en in eeuwigheid”, zingt de psalmist.
Als je ertoe geroepen bent, is het duidelijk een weg van leven en geluk. En als je niet tot zo’n leven geroepen bent – wat duidelijk mijn geval is – dan is het op zich reeds bijzonder deugddoend te weten dat er zo’n mensen bestaan. Niet in het minst omdat ze, gewoon door hun levend getuigenis, je bevragen op je eigen keuzes en prioriteiten.
God zij dank.
