Het openbaar vervoer in Amman, bestaat kennelijk wel maar is niet echt betrouwbaar. Daarom ben ik genoodzaakt om altijd een taxi te nemen naar school, een ritje van zo’n 10 minuten, wat gelukkig niet veel meer kost dan 2euro. Maar, ow boy, een taxi is een avontuur.
Vaak is het niets meer dan ruziën over de prijs, of erger ik me aan hun rookverslaving in de auto. Soms is het echter serieuzer. Tijdens de Ramadan kunnen sommige mannen wat religieus gevoelig zijn. Zo ook deze chauffeur. Ik stapte in, en we hadden een kort gesprekje. Hij vroeg: ‘ben je Moslim’? “laa”, ‘nee’, zeg ik. Anta Maseeh? Vraagt hij. Ik had geen idee wat hij Maseeh betekent ik antwoorde ietwat naïef met: na’am, ‘ja’. Ineens wordt hij boos en zwaait de taxi naar de stoeprand. Ik reageer geschrokken en zeg: ‘maar ik ken dat woord Maseeh niet, ik weet niet wat het betekent’. Morrend kijkt hij mij aan, accepteert het en zet de muziek harder. Om de spanning te breken complimenteer ik hem met de muziek. Hij kijkt me aan … en zegt … ‘dat is geen muziek, dat is gebed!’. Ik zweeg voor de rest van de rit…
Eenmaal thuis kijk ik zoek ik het woord op in het woordenboek: ‘Maseeh’ betekent Christen, hij vroeg ‘ben jij Christen’? Had ik dat geweten dan had ik waarschijnlijk anders gehandeld.
Nu, als iemand het vraagt, antwoord ik volmondig ja, ‘ik ben Christen’. Uiteindelijk is dit identiteit waar ik me niet voor hoef te schamen en waar trots op ben, zelfs als het anderen tegen de borst stoot.
