Dit is het wonder van de liefde. Niet dat zij de kleine kantjes van de geliefden en hun storend steeds weer anders zijn zomaar doet verdwijnen. Wel laat de liefde toe om deze bronnen van onrust om te vormen tot nieuwe, onvermoede uitnodigingen om nog meer te beminnen.
De liefde maakt het mogelijk om geleidelijk aan de scherpe hoeken van de ander te dulden, om ze vervolgens te gunnen en, soms, om er gewoon van te gaan houden.
Uitgerijpte liefde heeft niet langer nood aan bewondering. Ze reikt niet naar de ander omwille van diens schoonheid, kracht of welk talent dan ook. Ze houdt van de ander gewoon omdat die is, zoals die is. Ook als er van de oorspronkelijke aantrekkelijkheid niet veel lijkt over te schieten. Denk maar aan Chris en Katrien.
Nikolaas Sintobin sj
