Graag bied ik u enkele uittreksels aan, die, op verschillende wijzen, spreken over de radicale vrijheid van de Godservaring waarnaar Ignatius de weg wijst.
“Rahner schreef niet alleen moeilijke artikelen waar nauwelijks doorheen te komen is. Hij was ook, en eigenlijk voortdurend, bezig met het geheim van God. In een vurige brief richt hij zich onder de naam van Ignatius tot zijn tijdgenoten. Het fundament van Rahners Ignatius is de hartenkreet: “Ik heb God zelf ervaren!”
Dat vele tijdgenoten dat niet mee belijden ligt aan de verkeerde zielzorg, aldus Ignatius. Hij roept zijn tijdgenoten-priesters op om mensen niet zoet te houden en te zeer te troosten als ze stoten op het weerbarstige, op het ongrijpbare van God. Als mensen merken dat hun vraag: “Hoort God mij wel?” pijn begint te doen, als daar dan nog de vraag bij komt: “Antwoordt Hij wel?”, dan moet je niet geruststellend sussen, maar dan moet je mensen de weg wijzen om de pijn uit te houden. Als mensen zich afvragen waar het eigenlijk op slaat een ander te vergeven, en als ze alle reden om hoopvol te zijn verliezen, dan moet je niet troosten. Want dan, dan begint het.
Dan ben je op weg om te sterven aan beelden, gevoelens en woorden, en de echte God te ontmoeten – die meer is dan die beelden, gevoelens en woorden. Dan moet je mensen de weg wijzen door de pijn heen. Je moet het volhouden, simpelweg. In Rahners eigen woorden, over zijn eigen bidden: “Want kijk, als je standhoudt en de vertwijfeling niet ontvlucht, (…) dan zul je plotseling merken (…) dat zijn zwijgen, de onheilspellende stilte, vervuld is van het woord zonder woorden, van Hem die boven alle namen is, van Hem die alles in allen is. En zijn zwijgen zegt je, dat Hij er is.”<
