Klik hier voor overzicht bijdragen in dit blog over Frans van der Lugt sj
Stille vreugde en dankbaarheid. Ook verdriet en pijn. Toch vooral een ingehouden blijheid, hoop en kracht. Dat is wat ik de voorbije uren heb gevoeld naar aanleiding van de brutale dood van Frans van der Lugt sj.
Ik durf te vermoeden dat dit ook was wat Frans voelde, na zijn keuze om solidair te blijven met zijn geliefde Syrische vrienden. Hij zal zeker momenten van opstand en angst gekend hebben. In het bijzonder de laatste ogenblikken van zijn leven. Ook strijd, voorafgaand aan die overgave. Maar sindsdien moet zijn hart vervuld geweest zijn van vrijheid en kracht.
Mij kwamen beelden voor ogen uit de film “Des hommes et des dieux”. Een film over Franse trappisten die er in de jaren negentig van de vorige eeuw, midden in de Algerijnse burgeroorlog, voor kozen om niet te vluchten. Wel om solidair te blijven met en bij de plaatselijke bevolking. De film verhaalt de innerlijke strijd van de monniken. Je ziet ze vechten en wenen van angst. En dan, geleidelijk aan, merk je hoe er rust en vrede komt bij de keuze om te blijven. Hoogtepunt is een maaltijd, de laatste, die ze samen gebruiken. Er wordt geen woord gebroken. Ze drinken een glas wijn en eten samen. De liefdeskracht is zo groot dat de kijker erdoor meegesleept wordt. Diezelfde nacht worden ze uit hun bed gesleurd, ontvoerd om uiteindelijk onthoofd te worden.
Geen groter liefde dan wie zijn leven geeft voor zijn vrienden, lezen we in de brieven van Johannes.
Frans is een martelaar. Iemand die door zijn leven en zijn dood getuigenis afgelegd heeft van zijn geloof en zijn ervaring dat God liefde is. Dat die liefde woont in elke mens en sterker is dan alles.
Ik ben dankbaar om het leven én de dood van Frans. Ik voel vreugde in mijn hart.
Klik hier voor overzicht bijdragen in dit blog over Frans van der Lugt sj
