Waar haal ik nu de inspiratie en kracht vandaan om zo in het leven staan? Voor mij is dit een heel evident antwoord: in mijn geloof. Maar niet in die zin dat ik het als een plicht ervaar: het is niet dat ik dat allemaal moet doen omdat ik geloof. Ik denk dat ik het dan simpelweg al lang had opgegeven.
God is voor mij in de eerste plaats een liefdevolle God, aan wie ik mijn leven te danken heb. Mijn leven is mij ook maar gegeven, maar wel met de mogelijkheid om er zelf iets mee te doen. Niet omdat ik moet, maar omdat ik mag, en omdat ik daar het meeste vreugde uit haal. Niet moeten, maar mogen: deze houding is een belangrijke ontdekking voor me geweest. Je moet er maar eens op letten hoe je heel banale dagdagelijkse dingen op 2 manieren kan bekijken: je vindt ze doodnormaal, of zelfs vervelend omwille van hun banaliteit, of je bedenkt hoe bijzonder het is dat je ze mag ervaren!
Een misschien wel heel banale ervaring, die dit wel goed duidelijk maakt, dateert van 3 weken geleden. We hebben thuis een hond, een beige labrador. Hij was net voor de tweede keer geopereerd. Het bleek allemaal goedaardig te zijn. Maar de wonde wou maar niet genezen omdat Michou er niet kon afblijven. Meteen stond het hele huishouden een beetje op zijn kop, want onze hond is nogal belangrijk voor ons mama. Moraal van het verhaal: er moest overdag voortdurend iemand naast hem zitten om hem te verbieden aan zijn wonde te likken. Omdat ons mama op vrijdagnamiddag weg moest, had ik aangeboden even de taak over te nemen. Ik hou best wel van dieren, maar kan mij moeilijk echt hechten aan dieren. Ik kreeg dan ook snel spijt van mijn aanbod: ik moest er echt voortdurend mee bezig zijn. Ik had gepland ondertussen vanalles voor school te doen, maar werd voortdurend onderbroken. Op een bepaald moment begon ik mijn geduld te verliezen, tot ik plots besefte: ik heb nu 2 opties. Of ik laat mij door Michou opjagen, omdat ik niet kan doen wat ik gepland had, of ik laat me door de situatie raken, en laat mijn eigen starre opvattingen wat los. Ik koos voor dit laatste en begon hem gewoon wat te strelen. Ik merkte gaandeweg dat dat veel beter werkte. Uiteindelijk is die namiddag heel rustig verlopen, en was ik ’s avonds echt ontspannen. Er was iets gegroeid tussen Michou en mij, ik had precies het gevoel dat mijn aanwezigheid gewaardeerd werd, en ik van mijn kant keek nu ook verder dan enkel de hond die tegendraads bleef doen.
