Gisteren was er dan de National Prayer Service in de Nationale Kathedraal van Washington, bijgewoond door de president en leden van zijn regering. Bij de voorgangers zag je uiteraard vooral christenen, van de verschillende confessies. Maar ik zag ook een rabbijn en een moslimdame.
Heerlijk. Een Westerse samenleving en cultuur die open en ongedwongen omgaat met haar geestelijk erfgoed. Die dankbaar haar identiteit in de ogen kijkt. Die geen angst heeft om in dialoog te treden met haar eigen traditie en dus met de toekomst.
Ja,het is mogelijk.
