Toen ik gisteravond op het terras zat, werd ik heel rustig. Ik stelde mij de vraag waarom ik zoveel van deze omgeving houd.
Dikwijls merk ik de veranderende kleuren van de bloemen die in bloei staan. Ik zie ook het rijkelijk groen van het gras. En ik kijk tenslotte naar de mooie blauwe lucht met vogels en wolken. Samen vormen zij een caleidoscopisch schilderij waar de toeschouwer eindeloos van kan genieten. Ik ben, zij het in mindere mate, ook gevoelig voor allerlei geluiden op het terras: het afwisselend gezang van de vogels; het uitbundig spel van buurkinderen en het hard lawaai van de grasmaaiers.
Ik beken dat mijn verwondering voor dit schilderachtig decor meestal niet verder gaat dan deze twee zintuigelijke ervaringen. Hoe vaak durf ik buiten de gebaande paden van het terras te treden om het gras te voelen tussen mijn vingers en tenen? Hoe dikwijls sluit ik mijn ogen om alle geuren van mijn rustig plekje heel diep in te ademen? Heb ik ooit geproefd van de frisse lentelucht?
Doe het rustig aan. Voel de wereld om je heen. Proef ervan. Ruik eraan. Alles is genade.
Cara Callbeck
