Dankbaarheid is een deugddoend gevoel dat je niet zomaar op bevel kan oproepen. Toch heeft het, ook, te maken met aandacht: aandacht voor wie of wat gedurende een gewone dag in je ziel vreugde, rust, vertrouwen, blijheid, verbondenheid, openheid, gedrevenheid, enzovoort teweegbrengt. Soms sterk. Meestal subtiel en nauwelijks merkbaar. Die aandacht is iets wat je kan oefenen. Gewoon je eens of tweemaal per dag de vraag stellen: waar heb ik de voorbije uren iets ervaren van die deugddoende gevoelens. Oefening baart kunst. Ook inzake innerlijke gevoeligheid en dus vermogen tot dankbaarheid.
Het is zinvol om bij zo’n aandachtsonderzoek niet zozeer te focussen op feiten dan wel op gevoelens. Eerst dus de positieve gevoelens zelf opzoeken, en pas in een tweede beweging die gaan linken aan de feiten die ze hebben veroorzaakt. Dan kan je ontdekken dat er in je leven gebeurtenissen of ervaringen die voor jou bron van dankbaarheid zijn, soms zonder dat je dit echt besefte.
Ga je je, in je aandachtsonderzoek, daarentegen meteen toespitsten op feiten, dan is de kans groot dat je vooral gaat vissen in de vijver van reeds vertrouwde ervaringen. Maar misschien is er wel reden tot dankbaarheid waar je dit helemaal niet in de gaten had. Zo kan je er bijvoorbeeld achter komen dat contact met de natuur je diepe rust geeft, terwijl je daar nooit echt had bij stil gestaan. Mogelijks kan je daar dan uit besluiten dat je hier best meer tijd voor vrijmaakt. Zo kan aandacht voor dankbaarheid een wegwijzer zijn naar een meer vervullend leven.
Nikolaas Sintobin sj
