“Een ander treffend bewijs van zijn liefde: als een schuldige zijn fouten had erkend en ze hem in vol vetrouwen beleden had, dan toonde hij zijn wonderbaarlijke liefde door deze fouten volledig en voor altijd te vergeten.
Het is moeilijk zich voor te stellen hoever in een dergelijk geval zijn vaderlijke fijngevoeligheid en goedheid gingen. Men kon er voortaan zeker van zijn, dat er noch in zijn manier van doen, noch in zijn woorden, in zijn uiterlijke omgang evenmin als in zijn geheimste gedachten, ook maar enig spoor of herinnering aan die fouten overbleef. Het was alsof ze nooit begaan waren.”
