Hier heeft u alvast enkele uittreksels.
Deel 3
Neen aan de spirituele mondaniteit
De spirituele mondaniteit, die schuil gaat achter de schijn van godsdienstigheid en zelfs van liefde voor de Kerk, bestaat in het zoeken van de menselijke eer en het persoonlijk welbevinden, eerder dan de heerlijkheid van God. … (nr. 93)
… Het gaat over wat men denkt te zijn een doctrinele of disciplinaire veiligheid die leidt tot een narcistisch en autoritair elitisme. Eerder dan te evangeliseren, gaat men hier de anderen op de rooster leggen en classificeren. Eerder dan de ontvankelijkheid voor de genade te bevorderen, wordt de energie verspild in controle. In beide gevallen is er geen eigenlijke belangstelling voor Jezus Christus of de medemens. … (nr. 94)
Deze duistere mondaniteit manifesteert zich in talrijke houdingen die tegengesteld lijken te zijn maar die alle pretenderen om “de ruimte van de Kerk te bezetten.” Bij sommige hiervan merkt men een in het oog springende zorg voor de liturgie en de doctrine of het prestige van de Kerk, maar zonder dat er eigenlijke aandacht is voor een reële insertie van het Evangelie in het Volk Gods en in de concrete noden van de geschiedenis. … (nr. 95)
Deel 2
Elke christen en elke gemeenschap dient te onderscheiden welk het pad is dat de Heer aanwijst. Allen zijn we uitgenodigd om deze oproep te beantwoorden: je eigen comfort verlaten en de moed hebben om naar de grenzen te gaan die nood hebben aan het licht van het Evangelie. (nr 20)
De vreugde van het Evangelie is er voor heel het volk, niemand mag er worden van uitgesloten. (nr 23)
Een excessieve centralisatie, eerder dan te helpen, maakt het leven van de Kerk en haar missionaire dynamiek ingewikkelder. (nr 32)
Als je de pastoraal vanuit missionair oogpunt bekijkt dan eist dit dat je het comfortabele pastorale criterium van “dat hebben we altijd zo gedaan” loslaat. (nr 33)
Al de geopenbaarde waarheden vloeien voort uit dezelfde goddelijke bron en worden geloofd met hetzelfde geloof. Maar sommigen onder hen zijn belangrijker om het hart van het Evangelie meer rechtstreeks uit te drukken. (Nr 36)
Er zijn vandaag de dag bepaalde gebruiken die, hoewel sterk geworteld in de loop van de geschiedenis, niet langer op dezelfde wijze worden verstaan en waarvan de boodschap doorgaans verkeerd wordt begrepen. Ze kunnen heel mooi zijn maar feit is dat ze thans niet meer de zelfde dienst leveren voor het doorgeven van het Evangelie. Laten we er niet voor terugschrikken om ze te herzien. (nr 43)
———————————————————————————————————————————-
Deel 1
God wordt het nooit moe om te vergeven. Wij zijn het die het moe worden om zijn vergeving te vragen (nr 3)
Het Evangelie, waar de heerlijkheid van het Kruis van Christus schijnt, nodigt met aandrang uit tot vreugde. (nr 5)
Ik begrijp de mensen die droef worden in gevolge de ernstige moeilijkheden waarmee ze geconfronteerd worden. Nochtans komt het erop aan om toe te laten dat beetje bij beetje de vreugde van het geloof ontluikt. (nr 6)
Ik moet zeggen dat de de mooiste en meest spontane vreugdes die ik in mijn leven heb gezien diegene zijn van heel arme mensen die weinig hebben om zich aan vast te houden. (nr 7)
We worden ten volle mens als we meer dan mens worden, als we God toelaten om ons boven onszelf uit te leiden om zo te komen tot ons meest waarachtige zijn (nr 8)
De Kerk groeit niet door proselytisme maar “door aantrekking”. Citaat van paus Benedictus door Paus Franciscus. (nr 14)
Het missionair bezig zijn is het paradigma van elke taak van de Kerk.(nr 15)
Ik denk ook niet dat we van het pauselijk leergezag definitieve of alomvattende uitspraken moeten verwachten over alle vragen die de Kerk en de wereld aanbelangen. Het is niet wenselijk dat de Paus de plaatselijke episcopaten vervangt in de onderscheiding van al de problematieken die zich aandienen in hun territoria. In die zin, voel ik de noodzaak om vooruitgang te boeken in een heilzame “decentralisatie”. (nr 16)
