De ignatiaanse spiritualiteit werd geboren in het ouderlijke huis van Ignatius, in het landelijke Baskenland. Ze kwam tot bloei in een grot nabij Manresa, een kleine stad. En toch is ze – zo meen ik – een stadsspiritualiteit. Andere geestelijke meesters die ook God wilden vinden, trokken zich uit de wereld terug in kloosters of abdijen. Ignatius en zijn vroegste gezellen gingen naar de piazza’s en markten van Europa om daar Gods blijde boodschap te verkondigen. Zo is de ignatiaanse spiritualiteit een actieve spiritualiteit die God in de mensen wil vinden, op alle plaatsen en in alle omstandigheden.
Toch is het ook een contemplatieve spiritualiteit. Er bestaat immers geen enkele hoop God waar ook te vinden, als je er niet aandachtig en klaar voor bent. Zo staan we hier voor een paradox: ignatiaanse spiritualiteit verheugt zich over een God die ons ieder ogenblik opnieuw tot leven roept, én die ook als ideaal heeft dat wij met Christus zouden samenwerken in het opbouwen van het Rijk Gods. Dit is een project dat van ons wel wat actieve inzet vraagt. Het vraagt ook dat wij open, bedachtzaam en altijd en overal van gebed vervuld zijn.
Toch kan het. Ik ken mensen die contemplatief in de actie zijn. Ik weet ook dat er duizenden en duizenden mensen zijn die, zoals ik, iedere dag tekortschieten, maar toch voldoende korte ervaringen van contemplatie in de actie hebben mogen kennen om telkens weer te blijven proberen.
Paul Campbell sj
