De sterkste en blijvend vreugde schenkende ervaring van dit jaar was veruit de verkiezing van Paus Franciscus en de wijze waarop hij, vanaf zijn eerste publieke optreden, zich meteen gepositioneerd heeft. Ik zou hieromtrent twee dingen willen zeggen.
Het vermogen tot zelfvernieuwing van de Kerk
Deze verkiezing is voor mij een indrukwekkend bewijs van het vermogen tot zelfvernieuwing van onze Kerk.
Niemand had kunnen verwachten dat er op zo’n spectaculaire wijze een nieuwe wind zou blazen door de Kerk. Nochtans is deze keuze echt gebeurd binnen en door de Kerk. Met grote meerderheid hebben de kardinalen gekozen voor kardinaal Bergolio van wie ze perfect wisten dat hij een heel andere aanpak zou hebben. Een flink deel van die kardinalen waren benoemd door Benedictus. De verkiezing zelf was trouwens ook mogelijk gemaakt door het al niet minder spectaculaire aftreden van diezelfde Benedictus, die, naar buiten uit, de antipode lijkt van Franciscus.
Ja, de Geest van leven en vernieuwende scheppingskracht blijft waaien, ook in de hoogste regionen van onze nochtans zo oude Kerk. De kardinalen hebben duidelijk geluisterd naar de Geest. En die Geest die geeft signalen. Zijn wij bereid om te onderscheiden en te luisteren?
