Een belangrijke etappe in mijn roepingsverhaal vond plaats toen ik 12 jaar oud was. Voor zover ik het me kan herinneren ging het over een ontdekking die even eenvoudig als onthutsend was.
Leven met God, was voor mij al lange tijd iets natuurlijk en makkelijk. Regelmatig vertoefde ik geruime tijd in zijn aanwezigheid. Het waren momenten van een gedeelde liefde, innig en vredig, bron van diepe vreugde en ook, soms, van intense droefheid, in een kinderhart. Naïef als ik was, meende ik dat deze dagelijkse verbondenheid met de God van liefde, aanwezig in het hart van elk leven, voor iedereen een evidentie was.
Op een goede dag, in het zesde studiejaar, was ik aan het praten met de jongens van mijn klas en kwam ik met grote verwondering tot een ontstellende vaststelling: velen beleefden niet die verbondenheid met God, kenden Hem niet, waren onverschillig of geloofden zelf helemaal niet in Hem.
Het ging hier wel over mijn vrienden. Zij waren belangrijk voor mij, ik wilde het beste voor hen en ik zei tot mezelf: “Hoe is dat nu mogelijk dat zij dit niet weten? Hoe kunnen zij verder zonder die levengevende aanwezigheid?” Het werd me zo klaar als een klontje dat de beste dienst die ik hen kon bewijzen was om hen te helpen om Diegene te ontdekken die de bron zelf was van mijn vreugde. Immers, zo stelde ik het met mijn kinderwoorden, “er moet toch iemand zijn die het hen kan zeggen!”
