Vaak denken we, als het gaat over acceptatie, in de eerste plaats aan negatieve, pijnlijke ervaringen. Ik denk echter dat de eerste uitdaging bestaat in het accepteren van het goede in je leven. Dit is niet zo vanzelfsprekend als het kan lijken.
Het goede dat ons overkomt dient zich vaak anders aan dan we gewenst hadden. Je hebt weliswaar een goede levenspartner gevonden, maar je grote jeugdliefde met wie je zo graag oud geworden was is je ontglipt. Of nog, lange jaren stond het voor jou vast dat je toekomst lag in de muziek. Uiteindelijk is het de zorgsector geworden. Eigenlijk doe je het dolgraag. Ben je bereid om de concrete vorm die het goede in je leven heeft gekregen naar waarde te schatten en te accepteren? Of geef je toe aan de bekoring van de spijt en ga je je wentelen in “wat als”-scenario’s?
Het goede en mooie in je leven erkennen zoals het is, niet zoals je het gedroomd had. Het is belangrijk. Niet alleen om dat goede en dat mooie ten volle te smaken en verder uit te bouwen. Ook omdat het kracht en ruimte kan geven beter om te gaan met de schaduwzones in je leven. . Wie beseft vaste grond onder de voeten te hebben, heeft minder angst voor de afgrond. Wie weet dat er wel degelijk leven is in zijn of haar bestaan, kan makkelijker erkennen dat er ook zones zijn waar de dood heeft huisgehouden.
