Een jaar geleden kreeg ik een telefoontje. Of ik het een goed idee vond om een retraite te geven in een abdij, aan 5 bekende Nederlandse jonge vrouwen, en wel voor de televisie. Mijn reactie was meteen enthousiast. Het is een van de sterkere ervaringen uit mijn apostolisch leven geworden die mij, tot op vandaag, veel hoop en enthousiasme geeft. Waarom?
a. Ervaring van inculturatie en creativiteit
Vernieuwend, binnen de traditie
Dit initiatief was zonder meer grensverleggend. Toch hebben we niet gek gedaan. Het was een christelijke, ignatiaanse retraite, in volstrekte stilte, en zonder enige manipulatie of doen alsof. Er waren heel duidelijke afspraken waar niet werd van afgeweken. We leefden binnen een abdij met strikte regels. De grote bezorgdheid van de mensen van de EO was dat we als begeleiders zo snel als mogelijk God en in het bijzonder Jezus zouden ter sprake brengen. Bovendien was het heel uitdrukkelijk de afspraak dat elkeen de eigen traditie zou respecteren. 100 % oecumenisch, maar geen potpourri zonder smaak en waarin de eigen identiteit werd losgelaten.
Creativiteit en respect voor de traditie kunnen perfect hand in hand gaan.
