In het centrerend gebed kies je één woord met een religieuze betekenis – vrede, geloof, vreugde, Heilige Geest, God, Jezus – en je richt je aandacht op dat bijzonder woord. Herhaal het bij jezelf totdat, door Gods genade, je een innerlijke verandering begint te ervaren. Die dag concentreerde ik mij op het woord liefde.
Om 17u36 nam ik plaats in de altijd overvolle oostwaartse trein naar Long Island. Ik nestelde mij tussen een zweterig typ met een haarnetje en een meisje dat om de dertig seconden een sms’je verstuurde naar haar ‘beste vriendinnen voor altijd’. Ik begon al mijn aandacht op het woord liefde te richten en het bij mezelf te herhalen. Toen mijn trein al slingerend het station verliet, begon mijn geest een beetje rond te dwalen – Ik richtte mijn aandacht op liefde. Maar andere dingen drongen mijn geest binnen: zorgen, werk, familie, stoplichten, gloeilampen, sportteams en pepermuntdoosjes. Daarna keerde mijn geest terug naar liefde.
Liefde. God. Christus. Liefde. Moeder Theresa. Het woord liefde in graffiti op een muur in Queens, New York. Die dakloze vrouw die ik iedere dag op straat voorbij liep op weg naar het werk. Liefde. Verrijzenis. Liefde. God. Liefde. Spoedig voelde ik een kleine beweging van het hart. Ik kwam in een rustig tempo terecht. Alles rond mij begon te vervagen. De warmte van de zweterige kerel naast mij voelde ik niet meer. Ik hoorde niet langer het sms’ende meisje dat kauwde als een paard. Al het geluid in de trein verdween. En ik werd in een toestand gewiegd waar liefde centraal stond.
Gary Jansen
