‘Franciscus spreekt over eenvoud, over soberheid, over solidariteit met vluchtelingen, over tederheid en we zien hem niet anders doen dan dat. Met een klein wagentje komen aanrijden en nee zeggen tegen het comfort en de ruimte van het apostolische paleis; een gewoon flatje is meer dan genoeg. Mensen merken dat. Als zo iemand spreekt over eenvoud en solidariteit, over inzet, misschien is het dan nog waar ook, gaan mensen denken.’
Nikolaas Sintobin net zo goed. De uitspraken van de paus confronteren hem. Als jezuïet legde hij de gelofte van armoede af, maar toch bevraagt de paus hem daarover, merkt hij. Hij wijst naar de kamer waarin hij zit, in een grachtenpand in het centrum van Amsterdam – groot, mooi en statig. ‘Je kunt makkelijk zeggen: dit huis is niet van mij, het is van de jezuïeten. Maar ik woon er wel. En ik woon hier anders dan in het eenvoudige jezuïetenhuis waar ik in Leuven woonde. Dit is rijkelijker. Ik hoor de oproepen van Franciscus. Ze komen binnen en bevragen mij.’
En daar is hij blij mee. Sowieso is hij blij met deze paus, die hij een ‘echte voorganger in geloof’ noemt. Iemand die het recht heeft te zeggen: ‘Nikolaas ben je wel zeker? Nikolaas heb je daar wel aan gedacht? Nikolaas, tut tut tut.’
Maar niet alleen voor zichzelf is hij blij met deze paus, hij noemt de verkiezing van Franciscus hoopgevend voor de toekomst van de katholieke kerk. Een teken dat de kerk het vermogen heeft zichzelf te vernieuwen. ‘De kardinalen die hem kozen zijn benoemd door paus Johannes Paulus II of door Benedictus XVI, beiden zogenoemd conservatief. En ze hebben geen kat in een zak gekocht. Ik bedoel: ze wisten heel goed wie ze verkozen, want Franciscus heeft in het voorconclaaf een voordracht gehouden waarin hij nagels met koppen sloeg. Zijn kritiek was ongezouten en hij heeft duidelijk zijn visie op de kerk gegeven. En daarop is hij verkozen. Met andere woorden: de Geest is aan het werk geweest. En dat vind ik hoopgevend. Er verandert echt iets. In het Vaticaan, in de kerk, maar ook in de wereld.’ …
