De zomer kan soms een super actieve periode worden. We gaan allicht meer mensen ontmoeten, of het nu onze buren zijn omdat we meer buitenshuis gaan rondlopen, of onze familie omdat wij ze gaan bezoeken of omdat zij naar ons komen. We kunnen ook nieuwe plekken opzoeken en in het buitenland nationale parken verkennen, of naar concerten en andere speciale evenementen trekken.
Meer activiteit verhoogt gewoonlijk het stressniveau, als je bijv. in een autofile vastzit of in een pretpark eindeloos op je beurt moet wachten, met overal om je heen lawaaierige kinderen en knorrige ouders. Die massa alleen al kan de ‘zorgen-loze’ zomerdagen grondig in gevaar brengen. En niet alleen dat, want meer activiteit wordt gewoonlijk ook vertaald in meer uitgaven en in allerlei vormen van ondersteuning.
Waarom al deze extra stimuli niet gebruiken als stimuli voor dank en lof? Ja, in de bergen blijf je, bumper aan bumper rijdend, vastzitten in haarspeldbochten – maar kijk dan naar die bergen! Het strand is overbevolkt en je hebt te weinig koele drankjes met je meegebracht – maar je ligt in de zonneschijn met aan je voeten eindeloos blauw water!
Dank God dat je in het park muziek live kunt beluisteren. Dat je kinderen, als je ver weg van de stadslichten kampeert, zowaar opmerken hoeveel sterren er wel zijn. Dat er in die dagen zoveel mensen zijn die je willen ontmoeten en een tijdje met je willen praten, dat je er in geslaagd bent voldoende geld voor een paar dagen buiten bij elkaar te krijgen. Dat je gelukkig terecht bent gekomen in een motel met op je kamer airconditioning en een televisie die werken, ook al zijn je andere plannen die morgen in het water gevallen.
Telkens als stress de kop opsteekt, is er ook een kans om aan iets anders te denken en dank te zeggen.
Vinita Hampton
