De voorbije maanden was ik regelmatig te gast bij vrienden die een dochtertje hebben van 14 jaar. Ze is een goede leerlinge en heeft heel wat vriendinnen. Een aankomend pubertje. Een tijd geleden vertelden de ouders mij dat hun dochter regelmatig ’s avonds in haar bed ligt te wenen. De reden is steeds dezelfde: ze heeft angst dat in de toekomst haar vriendinnen haar zouden kunnen pesten.
Toen ik er wat met haar over babbelde, vertelde ze me dat ze vond dat ze goed ligt in haar klas, dat ze niet gepest werd of wordt en dat er eigenlijk ook geen enkele objectieve reden is om aan te nemen dat die vriendinnen haar in de toekomst zouden gaan pesten. Toch kan ze zich zo door haar angst op sleeptouw laten nemen dat ze soms hoopt dat haar humaniora zo snel mogelijk achter de rug mag zijn. Angst. Angst voor dingen die niet bestaan en die haar belet te genieten van wat zich nu aandient. In het gesprek werd haar wel duidelijk dat dit alles eigenlijk te gek is om dood te doen. Van zodra ze de gedachte evenwel tot zich toeliet, is ze een vogel voor de kat.
Ik vind de ervaring van dit meisje een buitengewone illustratie van hoe vernietigend en verlammend angst kan zijn. We weten het allemaal: angst is een slechte raadgever. Onder het mom van rationele argumenten kan hij ons volledig in zijn greep krijgen en de horizon totaal verduisteren. Dat geldt ook voor ons geloofsleven, meer in het bijzonder als we nadenken over de toekomst van onze Kerk en onze samenleving.
