Bedenk wel dat, zo mijn kribbetje een bron van ergernis was, de originele stal ook aanstootgevend is, of zou moeten zijn. Franciscus van Assisi had nooit de bedoeling dat zijn afbeelding van de geboorte te Bethlehem zou uitgroeien tot iets schilderachtig en charmant. Maar de al te grote vertrouwdheid met het verhaal heeft in ons een soort van genoegzaamheid teweeg gebracht, en zo heeft het evangelieverhaal zijn kracht verloren om onze knusse voorstellingen open te breken. Het stalletje is geïdealiseerd geworden. In werkelijkheid moet de zwangerschap voor Maria een kruisweg geweest zijn. Misschien moeten we even de verhalen van Lucas en Matteüs loslaten, om Maria te horen huilen in haar pijnlijke beproeving, zoals dit in de versie van de Koran staat opgetekend. In dat heilige boek staat zij er volkomen alleen voor en is zij van angst vervuld. “En toen zij de barensweeën voelde, ging ze liggen tegen de stam van een palmboom en schreeuwde uit: ik wou dat ik dood was en mijn geheugen uitgewist”
“Ik wou dat ik dood was”. En dat had zij echt wel kunnen zijn. Noch de Hebreeuwse wet, noch die van de Islam of van de Katholieke Kerk zijn ooit vriendelijk geweest voor een ongehuwde moeder. Zulke vrouwen leiden altijd en overal het meest onzekere leven van de hele samenleving. In vele culturen zijn zij nog steeds uitermate kwetsbaar. Het kan hun een troost zijn dat Maria aan hun zijde staat. Want, zoals zij het in het Magnificat belooft, God verheft de vernederden.
Anoniem
