Wat betekent accepteren eigenlijk, letterlijk? De herkomst van dit woord is interessant. Het komt van twee Latijnse woorden: ad en capere. Ad is een voorzetsel. Het betekent naar; het geeft een richting en een beweging aan. Capere is een werkwoord. Het wil zoveel zeggen als grijpen, pakken, nemen. Zo beschouwd is ac–cipere behoorlijk actief: een handeling die een keuze inhoudt en die een persoonlijke inspanning vraagt.
Carl Gustav Jung, een van de grondleggers van de moderne psychologie, schrijft ergens: ‘Men verandert slechts datgene wat men aanvaardt’. Aanvaarden, anders gezegd, kan een weg zijn naar meer realisme en groei. Aanvaarden om te leven met die aspecten van je werkelijkheid die je misschien anders gewild had, maar die nu eenmaal zijn zoals ze zijn, en die zo zullen blijven.
Het aanvaarden van wie of wat jij en je omgeving zijn kan nodig zijn om te vermijden dat je geleidelijk aan terecht komt in een wereld van illusies. Zo’n droomwerkelijkheid bestaat alleen in jouw hoofd. Het vervelende is wel dat, als je die gaat koesteren, je er de gevangene van dreigt te worden en dat dit je verhindert om het echte leven in te stappen. Acceptatie kan deze sluikse dynamiek voorkomen.
