5. De Argentijnse paus heeft een vernieuwde keuze gemaakt voor de katholiciteit –universaliteit – van zijn Kerk. De Euramerikaanse dominantie in het Vaticaan wordt afgebouwd. In de plaats komt een versnelde internationalisering van het (top)personeel en van het beleid. De wereldwijde verschuiving richting Zuid-Oost lijkt voor de eerste Zuidamerikaanse paus vanzelfsprekend. Dit uit zich bijzonder in de reizen en in de benoemingen van nieuwe kardinalen van Franciscus. Maar ook in zijn ruimere discours dat meer rekening houdt met de “derde wereld” die vaak in een ruigere werkelijkheid leeft dan het overontwikkelde Westen.
6. De voormalige aartsbischop van Buenos Aires is niet de man van een alomvattend, deductief, intellectueel systeem dat een dwingend antwoord geeft op alle vragen. De vraag is trouwens of een dergelijke intellectuele synthese vandaag nog mogelijk en zelfs wenselijk is. Franciscus gaat liever inductief en intuïtief tewerk. Hij vertrekt van de concrete situaties en mensen. Hij schuwt hierbij paradox noch contradictie. Heel postmodern.
Nikolaas Sintobin sj
