Daarna bleef ik nog geruime tijd zitten. Mijn sigaartje was uitgegaan, en ik stak het na een tijdje weer op. Ik rookte rustig verder, en heb ook veel gebeden; wat precies weet ik niet meer. Ik herinner me nog, dat ik dacht hoe veilig ik bij Hem was voorgoed. En steeds maar weer: “Dit is vriendschap”. En ook hoe er geen zinnelijkheid bij in het spel was. […] En duidelijk was ook dit: Dit gaat boven ons toedoen uit, en je moet er niet zelf om vragen, voor jezelf niet. Onverdiend. Toen ben ik stil naar bed gegaan. En sliep spoedig. Ik zie dit als een grote gebeurtenis. Vandaag – 8 januari – is er geen twijfel over wat ik gisteravond ondervond. Begoocheling is uitgesloten. Ik las alle regels over de onderscheiding der geesten. Wat een meesterschap van Ignatius! En wat moet hij hebben meegemaakt! Ook in deze regels is niets wat mij in twijfel brengt.’ Lees hier deel 1 van dit getuigenis Lees hier deel 2 van dit getuigenis
