Die man die tot het uiterste ging in het geven van zichzelf blijft mij oproepen om, in de mate van mijn mogelijkheden, hetzelfde te doen, en Hij zal mij, zo ik het echt verlang, daar ook de kracht toe geven.
Maar laat ik me geen illusies maken. Het gaat niet om het presteren van grootse dingen, om heldendaden. Dat ‘geven van zichzelf’ gebeurde door Jezus ook in zijn dagdagelijkse omgaan met mensen. En dat ‘uiterste’ leek alles behalve heldhaftig. Het kwam Hem en anderen veeleer voor als een uiteindelijke mislukking, en liet Hem het bitter gevoel na van een absolute verlatenheid. Verlaten door zijn volk ‘overgeleverd aan de heidenen’.
Verlaten ook door zijn God, voor wie Hij het zo opgenomen had. Zelfs die leek plots totaal verdwenen. “God, mijn God, waarom hebt Ge mij verlaten ?” Ook de leerlingen zaten met dat gevoel. Met dat gevoel stond Hij geheel en al aan de kant van de verworpen en afgeschreven mensen.
De trouw aan onze inzet voor de anderen, vooral voor lijdende, verdrukte en verlaten mensen, vraagt ergens dat ook wij geheel en al aan hun kant zouden gaan staan, wat het ons ook moge kosten. Dat was immers ook Gods trouw, het antwoord dat Hij in Jezus gaf aan de lijdende mens.
Een anonieme jezuïet
–>
