Iets waar ik niet op voorbereid was, is de Ramadan. Ramadan, de vastenmaand voor de Islam waarin mensen tussen zonsopgang en zonsondergang niet eten of drinken, bepaalt het publieke leven hier. De meeste restaurants en cafés zijn gesloten en publiek eten op straat is niet toegestaan. Zelfs zo dat wanneer je eet in het openbaar, je een hoge geldboete opgelegd krijgt, of kans heeft op een gevangenisstraf.
Als buitenstaander is het frustrerend en voelt deze maand als verplichtend, want ook ik mag niet eten op straat noch is het mogelijk ergens eten te kopen. Ik ben toch geen Moslim, waarom zou ik mij dan aan Islamitische vastenregels moeten houden. Maar, is deze ergernis niet immens ego-centristisch?
Ik ben opgegroeid met het idee dat religie voornamelijk een privézaak is. Ga naar de kerk op zondag en bid achter gesloten deuren en werk aan jouw individuele relatie met God. Zo werkt dat hier niet! Religie in het Oosten is allesbehalve privé, de maand van de Ramadan is een expressie ervan. Iedereen vast, de gehele gemeenschap steunt elkaar. Met andere woorden, niemand leeft alleen. De Iftar, de maaltijd na zonsondergang breekt een lange dag van vasten en iedereen wil hiervoor thuis zijn met familie en vrienden.
