Enkele uren later kom ik terug in het station van Waregem, om de trein terug te nemen. Dezelfde man staat nog achter het loket. Hij is het zaakje al vergeten. Ik niet. Even aarzel ik maar stap dan toch richting het loket en doe de man teken. Ik toon hem mijn reistas en dank hem uitdrukkelijk. Meteen herinnert hij zich het voorval en glundert.
Ik blijf wat in het lokaal hangen en kijk, langer dan gebruikelijk, naar het scherm waarop de treinen worden aangekondigd. Ik snap het niet al te goed. De uren komen niet overeen met wat ik op mijn agenda had opgeschreven. Plotsklaps staat de loketbediende naast me. Ongevraagd legt hij me uit dat er werken zijn en dat ik beter een andere trein neem, wil ik niet overmatig veel vertraging hebben. Blijkbaar herinnerde hij zich nog van enkele uren geleden met welke trein ik aangekomen was en vermoedde, terecht, dat ik nu de trein terug nam.
Enige tijd geleden plaatste ik onderstaand videootje op deze blog. Het is gewoon waar. Liefde, vriendelijkheid, dienstbaarheid … ze zijn besmettelijk. Alleen, het geen ziektes. Je wordt er enkel maar beter van.
