31.01.20
1 min
Als we de kersttijd achter ons laten en het nieuwe jaar instappen, dan begint mijn gezin de laatste versieringen op te ruimen en overgebleven inpakpapier en geschenkdoosjes op te bergen. Dit herinnert me aan een gebed, vele kerstvieringen geleden. Mijn geestelijke begeleider suggereerde mij toen al biddend na te denken over het geschenk dat ik Jezus zou willen aanbieden. Ook over het geschenk dat Hij mij wel zou kunnen geven. Hij stelde mij dit voor in een heel moeilijke periode in mijn leven, toen ik heel wat tegenslagen te verwerken had. Erover nadenken dat God mij nog heel wat genadegaven te bieden had, troostte en bemoedigde mij.
Op een avond beeldde ik mij al biddend in dat Jezus me een cadeau gaf: een grote, mooi ingepakte doos, met daarrond een purperen lint. Ik opende de doos en zocht met mijn hand naar wat er wel in kon zitten. Na wat zoeken vond ik alleen purperen en gouden zijdepapier. Onmiddellijk begreep ik dat de lege doos het geschenk was. De leegte zelf was een mooi geschenk: onthechting.
Marina McCoy
Meer binnen dit thema
Misschien vind jij dit ook interessant?
